مهرهايي كه نمازگزار در نماز از آن استفاده مي‌كند دو نوع است. يكي تربت و خاك كربلا، و نوع ديگر ساير چيزهايي كه سجده بر آنها صحيح است.
به بركت ايثاري كه سيد الشهداء در بذل جان و مال در سرزمين كربلا انجام داده، خداوند آثاري؛ مانند بركت و شفاء در خاك آن سرزمين قرار داده است.
امام كاظم(ع) در ضمن حديثي فرمود: خداوند تربت جدم حسين(ع) را براي شيعيان و دوستان ما شفا قرار داده است.[1]
بر اين اساس بوسيدن خاك كربلا براي تبرك و شفا امر شايسته‌اي است كه هيچ منع عقلي يا شرعي ندارد؛ زيرا بوسيدن تربت امام حسين(ع) در واقع نوعي تكريم، ابراز ارادت و زنده نگه‌داشتن ياد و خاطره آن‌حضرت است كه خود اين عمل، نوعي بزرگداشت كمال و فضليت است.
امّا نسبت به ساير خاك‌ها بايد گفت به دليل تبرك به خاك كربلا كم كم اين عمل به صورت عادت در مورد ساير خاك‌ها نيز جريان يافته و اين نيز به خودي خود ايرادي ندارد؛ زيرا نظر به اين‌كه از مهر مورد نظر در ارتباط با خدا استفاده شده و شخص نمازگزار بر آن سجده كرده و با سجده بر آن، در مقابل خدا تواضع نموده، از اين جهت تبرك يافته و بوسيدن آن از باب تيمن و تبرك جايز است.

پي نوشت:
 
[1]. «... فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَهَا شِفَاءً لِشِيعَتِنَا وَ أَوْلِيَائِنَا»، مجلسى، محمد باقر، بحارالانوار، بيروت، دار إحياء التراث العربي‏، چاپ دوم‏، 1403ق‏.