غالباً تصور مى شود مرگ امرى عدمى و به معناى فنا است، ولى اين برداشت هرگز با آن چه در قرآن مجيد آمده و دلايل عقلى به آن رهنمون مى شود موافق نيست.
مرگ،از نظر قرآن امرى وجودى است،يك انتقال و عبور از جهانى به جهان ديگر است و لذا در بسيارى از آيات قرآن، از«مرگ» تعبير به «توفى» شده كه به معناى بازگرفتن و دريافت روح به وسيله فرشتگان است. در بعضى آيات، مرگ، صريحاً مخلوق خدا شمرده شده است: «الَّذِى خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَيَوة»(1)،كسى كه مرگ و زندگى را خلق كرد.
در روايات اسلامى تعبيرهاى مختلفى درباره حقيقت مرگ آمده است: امام جواد(عليه السلام) مى فرمايد: هُوَ النَّومُ الَّذى يَأْتيكُمْ كُلَّ لَيْلَة اِلاّ اَنَّهُ طَويلٌ مُدَّتُهُ، لا يَنْتَبِهُ مِنه اِلاّ يَوْمَ القِيامَةِ(2)؛ مرگ همان خوابى است كه هر شب به سراغ شما مى آيد، جز اين كه مدتش طولانى است و انسان از آن بيدار نمى شود تا روز قيامت!
از اين كه در مباحث مربوط به برزخ آمده كه حالت اشخاص در برزخ متفاوت است، مى فهميم كه مرگ فنا و نابودى نيست.)3(

پي نوشت
1.سوره ملك، آيه 2.
2. بحار الانوار، ج 6، ص 155.
3. ر.ك: تفسير نمونه، ج 22، ص 261ـ264.