اما همين مرد آرام فداکار را مي‏بينيم که ناگهان بهم برمي‏آيد،در خشم مي‏شود ، به کينه توزي مي‏گرايد ، بپا مي‏خيزد ، مي‏جنگد، مي‏کشد تا پيروز شود يا کشته گردد. چرا چون شتر آن قبيله بي‏رخصت او به چراگاه قبيله وي درآمده است و او اين بي‏رخصتي را اهانتي به خود و قوم خود مي‏پندارد . ديري نمي‏کشد که آتش جنگ افروخته مي‏شود آن هم نه يک روز و يک هفته و يک ماه و يک سال ، بلکه براي مدت چهل سال . در اين چهل سال صدها پير و جوان، دختر و پسر خردسال و حتي گربه و سگ را از دم تيغ مي‏گذرانند، بي‏آنکه بدانند چه مي‏کنند و چرا چنين مي‏کنند.شگفت‏تر اينکه از اين جنگها حماسه نامه‏ها و قصيده‏ها و قطعه‏ها مي‏سازند. کودکان و نوجوانان آن را از برمي‏کنند و از سينه‏ي نسلي به سينه‏ي نسل ديگر منتقل مي‏گردد و بسا که حادثه‏ها مي‏آفريند.