ابن تيميه مى گويد: «همانا بنى اميه متولّى جميع اراضى اسلام شدند و دولت در زمان آنان عزيز بود».
او نيز مى گويد: « سنّت قبل از دولت بنى عباس ظاهرتر بود تا دولت آنان...؛ زيرا در دولت بنى عباس بسيارى از شيعه و ديگران از اهل بدعت وارد شده بودند».
او هم چنين در جايى ديگر نزول آيه: { وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ} را در شأن بنى اميه انکار کرده و اين گونه تفسير را از تحريفات شيعه در قرآن بر شمرده است.
تفسير «شجره ملعونه» به بنى اميه از بسيارى از علماي اهل سنّت وارد شده است؛ از قبيل: حاکم نيشابورى، خطيب بغدادى،فخر رازى ،خازن،و سيوطى بلکه طبق قول ابى الفداء اين تفسير مورد اجماع مفسّرين است.
بيهقي در کتاب دلائل النبوة: طبق روايات وارده از پيامبر(ص) مراد از «شجره ملعونه» را بني اميه مي داند.
در کتاب در المنثور به سندي از عايشه روايت نموده که به مراوان بن حکم مي گفت که از رسول خدا(ص) شنيدم دبار? پدر و جد تو مي فرمود: اينها شجره ملعونه در قرآن هستند.
همچنين از ابوهريره روايت شده که پيامبر(ص) مي فرمود: در خواب ديدم که فرزندان حکم و فرزندان بني العاص بر منبر من مانند بوزينه بالا مي روند؛ پيامبر(ص) پس از اين حادثه ديگر در ميان مردم مسرور ديده نشد تا رحلت فرمود.
چنانکه مطابق برخى از روايات، پيامبر اکرم(صلى الله عليه وآله) مروان و پدرش را به طور خصوص لعن کرده است.
حال بايد پرسيد با ذکر چنين رواياتي، ابن تيميه چگونه از بني اميه دفاع کرده و آنان را مدح نموده است.

منبع:

علي اصغر رضواني، سلفي گري و پاسخ به شبهات، ص 179.