شهادت تشنه كامانه امام حسين عليه السّلام ، چنان داغ و غم سنگينى بر دلها نهاده است كه مى سزد با ديدن هر نهر و چشمه و با نوشيدن هر آب و شربت گوارا، از لبهاى عطشان آن حضرت ، ياد شود، چرا كه آب ، ياد آور آن عاشوراى عطش ريز و آن كامهاى تشنه عاشورائيان شهيد است . امام صادق عليه السّلام فرمود: (من هرگز آب سرد ننوشيدم مگر آنكه حسين بن على را به ياد مى آوردم ) و نيز فرمود:(ما مِنْ عَبْدٍ شَرِبَ الماءَ فَذَكَرَ الحُسَيْنَ وَ لَعَنَ قاتِلَهُ اِلاّ كُتِبَ لَهُ مِاءَةُ اَلف حَسَنَةٌ وَحُطّ عَنهُ مِاءَةُالف سَيِّئَةٌ) هركه آب بنوشد وحسين عليه السّلام را ياد كند و قاتل او را لعن نمايد، براى او هزار حسنه نوشته مى شود و هزار گناه از او محو مى گردد. از اين رو، شيعه ، هنگام نوشيدن آب ، بر حسين بن على سلام مى دهد و مى گويد: سلام بر لب تشنه ات ، يا حسين ، سلام اللّه على الحسين و اصحابه . نيز در سقاخانه ها و منبعهاى آب خنك ، در تابستان و در ايام محرّم ، مى نويسند: (آبى بنوش ‍ و لعنت حق بر يزيد كن ) يا (بنوش به ياد لبهاى تشنه حسين ). از زبان خود سيدالشهدا هم نقل شده كه فرمود:

شيعَتى ما اِنْ شَرِبْتُم عَذْبَ ماءٍ فَاذْكُرُونى
 اَوْ سَمِعْتُمْ بِغَريبٍ اَوْ شَهيدٍ فَانْدُبُونى 
 منبع:

فرهنگ عاشورا /جواد محدثي/واژه:ياد حسين ،هنگام آب نوشيدن