قرآن كريم تكلم حضرت عيسي(ع) در گهواره را نشانه و معجزه مي‏ خواند؛ معجزه ‏اي كه ضمن اثبات نبوت حضرت عيسي(ع) بر پاكي مادرش حضرت مريم و برائت وي از تهمت‏ هاي نارواي بني اسرائيل دلالت دارد.(1)

بر اساس روايات اهل بيت(ع)، اين معجزه و تكلم در همان روزهاي نخستين تولد - هنگامي كه حضرت مريم با نوزادش ميان قوم خود بازگشت - تحقق يافت و پس از آن، حضرت عيسي ديگر سخن نگفت تا زماني كه ساير نوزادان به سخن مي‏ آيند.مرحوم طبرسي، در تفسير مجمع البيان ذيل آيات مربوط به تكلم حضرت عيسي در گهواره، مي ‏گويد: «و لمّا كلمهم عيسي بهذا علموا براءة مريم ثم سكت عيسي(ع) فلم يتكلم بعد ذلك حتي بلغ المدة التي يتكلّم فيها الصبيان؛ و چون حضرت عيسي با اين كلمات در گهواره سخن گفت، بني ‏اسرائيل به برائت و پاكي حضرت مريم پي بردند. پس از آن حضرت عيسي ديگر سخن نگفت تا به دوراني رسيد كه نوع كودكان در آن دوران سخن مي ‏گويند(2)..در روايتي از امام باقر(ع) آمده است: «.. پس از اين معجزه، حضرت عيسي سخن نگفت تا دو سال شد و در مدت اين دو سال حضرت زكريّا حجّت خداوند بر مردم بود(3).

منبع:
1. مريم(19): 23 - 27.
2. مجمع‏البيان، ج‏6، ص‏973.
3. بحارالانوار، ج‏14، ص‏255، ح‏51.