امام حسين(ع) پس از آن كه از ثابت قدمي يارانش مطمئن گشت فرمود: « اَلا وَ مَنْ كانَ فِي رَحْلِهِ اِمْرَأَةٌ فَلْيَنْصَرِفْ بِها إِلى بَني أَسَد»; (هر كس زنى به همراه دارد، وى را به قبيله بنى اسد بسپارد).

على بن مظاهر (يكى از ياران امام(عليه السلام)) برخاست و عرض كرد: سرورم براى چه؟
امام(عليه السلام) فرمود: «إِنَّ نِسائي تُسْبى بَعْدَ قَتْلي وَ أَخافُ عَلى نِسائِكُمْ مِنَ السَّبي»; (بعد از شهادت من، زنانم اسير مى شوند و من از اسيرى زنانتان بيمناكم!).
على بن مظاهر به خيمه اش برگشت. همسرش به احترام برخاست و تبسّم كنان به استقبالش شتافت، على بن مظاهر گفت: مرا واگذار! الان چه وقت تبسّم است؟ گفت: اى فرزند مظاهر، من خطبه فرزند فاطمه(عليها السلام) را شنيدم ولى در پايان آن صداى همهمه نگذاشت كه بفهمم امام(عليه السلام) چه مى فرمايد. على بن مظاهر گفت: همسرم، امام(عليه السلام) به ما دستور داد: «هر كس همسرش همراه اوست وى را نزد عمو زادگانش (قبيله بنى اسد) برگرداند چون من فردا شهيد مى شوم و زنانم اسير مى گردند».
زن گفت: مى خواهى چه كنى؟
پاسخ داد: برخيز تا تو را به نزد عموزادگانت ببرم.
زن برخاست و سرش را به عمود خيمه كوبيد و گفت: به خدا سوگند! تو با من منصفانه رفتار نكردى، آيا تو مى پسندى كه دختران رسول خدا(صلى الله عليه وآله) اسير شوند و من در امان باشم، چادر از سر زينب(عليها السلام) بردارند و من پوشيده بمانم! آيا تو مى پسندى گوشواره هاى دختران زهرا(عليها السلام) را بربايند و گوشواره هاى من زينت گوشم باشند؟
آيا مى پسندى كه تو نزد رسول خدا(صلى الله عليه وآله) رو سفيد باشى و من نزد فاطمه زهرا(عليها السلام) رو سياه؟!
به خدا سوگند شما مردان را يارى مى كنيد و ما زنان را.
پس على بن مظاهر گريان به نزد امام(عليه السلام) برگشت، امام به وى فرمود: «چرا گريه مى كنى؟».
عرض كرد: سرورم! همسرم جز يارى شما را قبول نمى كند.
امام(عليه السلام) گريست و فرمود: «جُزِيْتُمْ مِنّا خَيْراً»; (خداوند به شما از جانب ما جزاى خير دهد).
آيا تاريخ جهان همانند اين ايثار و فداكارى به خاطر دارد؟
آيا اين گونه اخلاص و از خودگذشتگى و شهامتِ آميخته با معنويّت و ايمان، در هيچ گروهى نسبت به پيشوايش ديده شده است؟!
نه تنها بستگان و خويشان كه ياران و دوستان و همرزمان، همه پرورش يافته يك مكتبند و شاگردان يك آموزگار.
نه تنها مردان، كه زنان هم همان روحيّه فداكارى را دارند، گويى همه از يك پستان شير نوشيده اند؟
وه! چه زيبا و باشكوه است سخن همسر على بن مظاهر كه به شوهرش مى گويد:
«آيا مى پسندى تو در قيامت در برابر رسول خدا(ص) رو سفيد باشى و من در پيش زهرا(س) رو سياه».
آرى اين است جالب ترين صحنه هاى ايثار!

منبع:
گرد آوري از كتاب: عاشورا ريشه ها، انگيزه ها، رويدادها، پيامدها، زير نظر آيت الله مكارم شيرازي، ص407.