بعضى از مفسران رجس را در آيه فوق،تنها اشاره به شرك و يا گناهان كبيره زشت همچون زنا دانسته اند،در حالى كه هيچ دليلى بر اين محدوديت در دست نيست،بلكه اطلاق الرجس (با توجه به اينكه الف و لام آن الف و لام جنس است) هر گونه پليدى و گناه را شامل مى شود، چرا كه گناهان همه رجسند، و لذا اين كلمه در قرآن به شرك ، مشروبات الكلى قمار نفاق گوشتهاى حرام و ناپاك و مانند آن اطلاق شده است (حج - 30 - مائده 90 توبه - 125 - انعام - 145).و با توجه به اينكه اراده الهى تخلف ناپذير است ، و جمله انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس دليل بر اراده حتمى او مى باشد،مخصوصا با توجه به كلمه انما كه براى حصر و تاكيد است روشن مى شود كه اراده قطعى خداوند بر اين قرار گرفته كه اهلبيت از هر گونه رجس و پليدى و گناه پاك باشند، و اين همان مقام عصمت است .