نخستين دعوت پيغمبر از مردمان اين بود كه: بگوييد خدا يكي است و بتهايي را كه به دست خود ساخته‏ايد دور بيندازيد. اندك تأمل كافي است تا بدانيم اين سخني نبود كه بازرگان جهانديده‏اي چون ابوسفيان، يا شيخ سالخورده‏اي چون ابوجهل را آزرده سازد. بسيار ساده‏لوحي مي‏خواهد كه بگوييم اينان بتان ساخته و پرداخته‏ي پيشه‏وران خويش را خدا مي‏دانستند و آن‏ها را مي‏پرستيدند ، بلكه ساده‏دلي مي‏خواهد كه بگوييم اين طبقه از بن دندان به خدايي معتقد بودند كه بايد از او بي‏چون و چرا اطاعت كرد. بتها در نظر اينان جز وسيله‏اي براي سرگرم نگاه داشتن مردمان ساده‏دل نبود. مي‏خواستند از اين راه آنان را بفريبند و سپس استثمار كنند . براي كسي كه جز افزودن مال و قدرت چيزي نمي‏خواهد، چه فرق مي‏كند كه بت، پرستش شود يا ستاره و يا آفتاب.