او در آغاز قيام در پاسخ دعوتهاي مردم كوفه، و در پاسخ پرسش از علت قيام، در خطبه‏ ها و سخنان خود پيوسته مي‏ گفت حلال خدا حرام و حرام خدا حلال شده است.ما مي‏ دانيم وظيفه‏ ي هر مسلماني است كه براي تجديد حيات سنت و ميرانيدن بدعت برخيزد . او هنگامي به عراق آمد كه دعوت‏نامه ‏هاي فراوان به دست وي رسيد. او از روزي كه با طليعه ‏ي سپاهيان كوفه برخورد و فرمانده اين دسته از وي پرسيد چه مي‏ خواهي؟ گفت مردم اين سرزمين از من خواستند نزد آنان بيايم تا به ياري ايشان دين را زنده كنم. اكنون اگر از سخن خود برگشته ‏اند من به حجاز باز مي‏ گردم. او پس از اينكه ديد سپاهيان كوفه از طاعت پسر زياد برنمي‏ گردند و به وي نمي‏ پيوندند تا آنجا كه توانست كوشيد كه كار به جنگ نكشد. حتي در واپسين گفتگوها با پسر سعد از وي خواست تا يكي از دو پيشنهاد او را بپذيرد . اگر فرماندار كوفه يكي از اين درخواستها را مي‏ پذيرفت كار رنگ ديگري مي‏ يافت. اما پسر زياد جز اين نمي‏ خواست كه او را خوار سازد و به حكم خود درآورد، و اين چيزي بود كه آن آزادمرد هرگز نمي ‏پذيرفت. چنانكه گفت: من هرگز مانند بندگان خود را تسليم شما نخواهم كرد.