چنانكه مي دانيم به خاطر شرايط خاص عصر امام مهدي (عج)، مردم (به جز چند تن از خواص) حضرت را نديده بودند. كار به اين منوال گذشت، تا روز درگذشت امام يازدهم فرا رسيد، يعني روز هشتم ماه ربيع الاول سال 260 هجري قمري. در اين روز چهار امر باعث شد تا مهدي (عج) خود را به گروهي از مردم بنماياند و به حوزه كساني كه بر مراسم تشييع و خاك سپاري امام عسكري (ع) حاضر شده بودند، آشكارا پا نهد:

1- اينكه بايد امام بر جنازه امام نماز گزارد. امام مهدي (عج) براي رعايت اين سنت الهي، و سرّ رباني، لازم بود كه ظاهر شود و بر پيكر پدر نماز گزارد.

2- اينكه جلوگيري شود از اين امر كه كسي از سوي خليفه بيايد و بر پيكر مطهر امام يازدهم نماز بخواند و سپس جريان امامت ختم شده اعلام گردد، و خليفه جابر و ظالم عباسي، وارث امامت شيعي معرفي شود.

3- اينكه جلوگيري شود، از روي دادن انحراف داخلي در جريان امامت. زيرا كه جعفر بن علي الهادي، معروف به جعفر كذاب، كه برادر امام عسكري (ع)، و در صدد ادعاي امامت بود، آمد تا بر پيكر امام شهيد نماز گزارد.

4- اينكه ادامه جريان امامت حقه و ولايت اسلاميه، تثبيت گردد و بر معتقدان به امامت معلوم گردد كه پس از امام حسن عسكري (ع)، امام ديگري - امام دوازدهم - حامل اين وارث معنوي، و رسالت اسلامي، و ولايت ديني و دنيايي است، و او هست، تولد يافته و حضور دارد.[1] آري! در اين زمان بود كه عباسيان دانستند: فروكشنده جباران، درهم كوبنده ستمگران و منتقم خون مظلومان، تولد يافته و رشد نموده است.

منابع:

1- خورشيد مغرب، محمد رضا حكيمي، ص 24

كتاب يكصدپرسش وپاسخ  پيرامون امام زمان(عج).عليرضارجالي تهراني.صفحه47-48.