پدر و پسرى براى تهيه منزل مسكونى مبلغ يك صد هزار تومان (كه سى هزار تومان آن از پدر است) گذاشته و منزلى را به همان مبلغ مى ‏خرند. با توجه به اينكه نظر هر دو اسكان در خانه است ولى موقع نوشتن قباله عادى خانه پدر روى حسن نيّت و اعتماد به نام پسر نوشته مى ‏شود. بعد از مدتى كه مى‏ گذرد پدر با كمك خود پسر فرزند را داماد مى ‏كند و اكنون هر دو در خانه سكونت دارند پس از مدتى كه از ازدواج و سكونت در خانه‏ مى ‏گذرد پدر خواستار توسعه منزل مى‏ شود و پسر تحت تأثير افرادى قرار مى‏ گيرد و با كمال قدرت و جرأت مقابل پدر مى‏ ايستد و مى‏ گويد ششدانگ خانه مال من است و شما دينارى نپرداخته ‏ايد. حال با توجه به اينكه عدّه‏ اى از اقوام پدر از خريد خانه به همين نحو كاملا اطلاع دارند آيا به بهانه اين كه اصل قباله خريد به نام فرزند است پدر از اين خانه محروم است؟ و آيا تصرفات پسر بدون اذن پدر صحيح است يا خير؟‏

قباله ميزان نيست و اگر با پول مشترك خانه خريده‏ اند و پدر حق خود را به پسر نبخشيده خانه بين آنها مشترك است و تصرف هيچ يك بدون اذن ديگرى در خانه جايز نيست.
پي نوشت:
امام خمينى(ره)، استفتائات، ج ‌2، شركت، س 9