كسى به اندازه ‏اى كر و لال است كه اگر با صداى بلند خوانده شود نمى ‏شنود با اين حال نفع و نقصان مال و منال خود را هم نمى ‏داند، مالهاى قيمتى را مجانا به مردم مى‏ دهد و گاهى به قيمت كم هم مى‏ فروشد. كردار چنين شخصى چه صورت دارد و ولى او چه كسى مى ‏باشد تا از تصرفات سفيهانه ‏اش جلوگيرى نمايد؟ لازم به تذكر است كه در فرض وفاتش، وارث او پسر عمويش مى‏ باشد، آيا پسر عمويش مى‏ تواند او را از كردار احمقانه ‏اش جلوگيرى نمايد؟ و اگر همان شخص اموالش را به كسى هبه نمايد هبه‏ اش چه صورت دارد؟

اگر سفاهت او پيش از بلوغ پيدا شده و ادامه دارد در تصرفات معاملى ممنوع است و ولايت بر او با پدر و جدّ پدرى و وصى آن دو است و اگر هيچ كدام نباشند با حاكم شرع است. ولى اگر سفاهت بعد از بلوغ عارض شده ولايت بر او با حاكم شرع است و تا حاكم او را از تصرّفات منع نكند تصرفات معاملى او نافذ است.
پي نوشت:
امام خمينى(ره)، استفتائات، ج ‌2، حجر، سفيه، س 6