حدود دويست و شانزده يا سيصد و شانزده سال قبل از هجرت، در روستاي «جي‏» (از روستاهاي اصفهان) فرزندي به دنيا آمد، كه نامش را «روزبه‏» گذاشتند و بعدها پيامبر اسلام(ص) او را «سلمان‏» ناميد.

پدر سلمان «بدخشان كاهن‏» (روحاني زرتشتي) بود و كار هميشگي‏ اش هيزم نهادن بر شعله آتش. با اينكه سلمان در ميان خاندان و محيطي زرتشتي ديده به جهان گشود، ولي هرگز در برابر آتش سر فرود نياورد و به خداي يكتا اعتقاد يافت.

سلمان در دوران كودكي مادرش را از دست داد و عمه‏ اش سرپرستي او را به عهده گرفت.سلمان، بعد از آنكه دريافت قرار است او را شش ماه با اعمال شاقه زنداني سازند و پس از آن اگر به آيين نياكانش ايمان نياورد اعدامش كنند، با همكاري عمه‏ اش گريخت و روانه بيابان شد. در بيابان كارواني ديد كه به سوي شام مي‏ رفت. پس به مسافران پيوست و رهسپار سرزمينهاي ناشناخته گرديد. سرانجام سلمان، در همان آغاز هجرت گمشده ‏اش را يافت و در حالي كه برده يك يهودي بود، در محضر رسول خدا(ص) مسلمان شد. (1)

پيامبرگرامي اسلام(ص) سلمان را به مبلغ چهل نهال خرما و چهل وقيه (هر وقيه معادل چهل درهم)، از مرد يهودي،خريد و آزادش ساخت و نام زيباي «سلمان‏» را بر او نهاد. (2) اين تغيير نام، بيانگر آن است كه:

1- برخي از نامهاي عصر جاهليت، شايسته يك مسلمان نيست.

2 - واژه «سلمان‏» از سلامتي و تسليم گرفته شده است. انتخاب اين نام زيبا از سوي پيامبر(ص) نشانه پاكي و سلامت روح سلمان است

پي‏ نوشت:

1- بحار، ج 22، ص‏366.
2- الدرجات الرفيعه، ص‏203.