امروزه كه در مناطق و كشورهاى مختلف، مسلمانان مشغول ‏مبارزه با طاغوت و كفر جهانى هستند، اگر در افرادى نقاط ضعفى مشاهده شود ولى موضع گيرى در مقابل مبارزين و انقلابيّون نداشته باشند، آيا جايز است با آنان در جهت ضعفى كه دارند مبارزه شود يا آن كه به منظور حفظ وحدت بايد از نقاط ضعف چشم پوشى كرد؟ و اساسا چه ضابطه‏ اى مى‏ تواند ملاك تقديم وحدت بر خط مبارزه يا بالعكس باشد؟‏
اگر انقلاب اسلامى را تضعيف نمى‏ كنند و توطئه بر ضدّ جمهورى اسلامى ندارند، در امانند و نبايد با آنان مبارزه كرد.
پي نوشت:
امام خميني(ره)، استفتائات، ج1، احكام امر به معروف و نهي از منكر، س 5