يكى از شهداى كربلا، وى غلام سيدالشهدا عليه السّلام و ترك زبان بود، تيرانداز و كماندار بود و كاتب امام حسين عليه السّلام به شمار مى رفت . قارى قرآن و آشنا به عربى بود. برخى نام او را سليمان و سليم هم نوشته اند.روز عاشورا كه اذن ميدان گرفت ، اينگونه رجز مى خواند:
البَحرُ مِن طَعنِى وَ ضَربِى يَصْطَلى
وَالجَوُّ مِن سَهمى وَ نَبْلى يَمْتَلى
اِذا حِسامِى فى يَمينى يَنجَلى
يَنشَقُّ قَلبَ الحاسِدِ المُبَجَّلِ
دريا از ضربت نيزه و شمشيرم مى جوشد و آسمان از تيرم پُر مى شود، آنگاه كه تيغ در كفم آشكار شود، قلب حسود متكبّر را مى شكافد. وى دلاورانه جنگيد و بر زمين افتاد. امام به بالين او آمد و گريست و چهره بر چهره اش نهاد. اسلم ، چشم گشود و حسين عليه السّلام را بر بالين خود ديد، تبسّمى كرد و جان داد.
يكجا رخ غلام و پسر بوسه داد و گفت :در دين ما سيه نكند فرق با سفيد