مناجات قوامي رازي
بس مبارك بود چو فر هماي
اول كارها به نام خداي
آن كه اندر بهار حكمت اوست
ابر در بوستان كهن پيراي
او پديده آوريد در گيتي
مرگ جانكاه و عمر روح افزاي
هر درختي ز جنبش بادي
خئمتش را نهاده سر بر پاي
كردگاري كه قادر الذّات است
عالم السّر و الخفيّات است
پادشاهي كه از ره عظمت
بر درش صد هزار شه مات است
روز و شب ياد كرد نعمتهاش
بندگان را بهينه طاعات است
شكر وتسبيح و امر و معرفتش
همه از جمله ي مهمات است
خدمت آن كريم كن كه ازو
هر يكي را دهش مكافات است
ملكا شرمسار و پر گنهم
روي بر خاك در گه تو نهم
در فلك ننگرم به گوشه ي چشم
گر به چشم كرم كني نگهم
به قيامت سپيد رويم كن
كه به دنيا ز جهل دل سيهم
در پناه توام چو راه بود
ديو دنيا كجا برد ز رهم ؟
با تو مانده ميان خوف و رجا
اين غم آلوده سينه ي تبهم
يا به عفوم بر آوري بر تخت
يا به خشم اندر افكني به چهم
گشته ام ( ربّنا ظلمنا ) گوي
تا ز رحمت عفو كني گنهم
گفته اي از بزرگ واري خويش
در من گير كت بهشت دهم
من كه باشم كه به در تو خداي
سر به خدمت بر آستانه نهم
بنده لرزان بود ز هيبت تو
چشم دارد همي به رحمت تو
شعر از مداح اهل بيت قوامي رازي ره (نيمه اول قرن 6 هجري)