توبه و بازگشت
جلوه شكوهمند اين بازگشت را ما در رفتار «حربن يزيد رياحي» ميبينيم. آنهنگامي كه سيد الشهدا فرياد برآورد:
«أَم مِنْ مُغيثٍ يُغيثُنا لِوَجْهِ الله، أم مِنْ ذابٍّ يَذُبُّ حَرَمِ رَسُولِ الله؛ آيا فرياد رسينيست كه براي رضاي خدا به فرياد ما برسد؟ آيا مدافعي نيست كه از حرم رسول خدا (ص) دفاع كند؟»
و حر با شنيدن اين فرياد لرزه بر اندامش افتاد و در جواب «مهاجر بن اوس» كه ازحال او سؤال كرده بود، گفت: «به خدا سوگند كه من خود را ميان بهشت و جهنم ميبينم وبه خدا هيچ چيز را بر بهشت اختيار نميكنم، اگر چه پاره پاره شوم و مرا بسوزانند.» و آنگاه ركاب بر اسب خويش زد و در حالي كه دو دست بر سر گذاشته بود، به خدمت امام شرفياب شد و از عمل خويش اظهار ندامت نمود و پس از قبول توبه از طرف امام كه فرمود: «آري خداوند توبهات را ميپذيرد، اكنون پياده شو» عرض كرد من سواره باشم، بهتر است از اين كه پياده شوم تا پايان كارم به پياده شدن نينجامد.
آن گاه رخصت ميدان طلبيد وبا كمال آزادگي شربت شيرين شهادت را نوشيد.
غير از اين جلوه تابناك، حافظه تاريخ بازگشت حدود سيو دو نفر از لشكريانعمربن سعد و پيوستن آنان را به سپاه امام ضبط نموده است. اينها همه، نشان از توفيقتوبه و بازگشتي دارد در آن اوضاع دشوار كه قدرت تصميمگيري انسان در آن حال بهحداقل ميرسد.
منبع:
پيامها و عبرتهاي عاشورا /اكبر مرتضوي