اي در غم تو ارض و سما ء خون گريسته!
  
  ماهي در آب و وحش به هامون گريسته
  
وي روز و شب به ياد لبت، چشم روزگار
  
  نيل و فرات و دجله و جيحون گريسته!
  
از تابش سرت به سنان، چشم آفتاب
  
  اشك شفق به دامن گردون گريسته
  
در آسمان ز دود خيام عفاف تو
  
  چشم مسيح، اشك جگر خون گريسته
  
با درد اشتياق تو در وادي جنون
  
  ليلي بهانه كرده و مجنون گريسته
  
تنها نه چشم دوست به حال تو اشك‌بار
 
 خنجر به دست قاتل تو، خون گريسته
  
آدم پيِ عزاي تو از روضه‌ي بهشت
 
 خرگاه درد و غم زده بيرون گريسته
 
گر از ازل تو را سرِ اين داستان نبود
 
 اندر جهان ز آدم و حوّا نشان نبود
منبع:

ديوان نيّر تبريزي