نارسايى اين توجيه بسيار روشن است. زيرا هدف اساسى پيامبر "ص" از اعزام حضرت على "ع" براى خواندن آيات و قطعنامه شكستن پيمانهاى بسته شده نبود تا يكى از بستگان خود را بفرستد، بلكه صريح آيه ى چهارم از سوره ءتوبه اين است كه پيمان افرادى كه به مقررات آن كاملاً عمل نموده اند احترام بگذارد تا مدت پيمان سپرى گردد. ["الا الذين عاهدتم من المشركين ثم لم ينقصوكم شيئا و لم يظاهروا عليكم احدا فاتموا اليهم عهدهم الى مدتهم ان الله يحب المتقين". 

از ميان مشركان، آنان كه با شما پيمان بسته اند و از عمل به آن چيزى فروگذار نكرده اند و بر ضد شما با كسى همپشتى نكرده اند،پيمان خود با ايشان را تا اتمام مدت آن حفظ كنيد كه خداوند تقوا پيشگان را دوست دارد.] بنابراين، اگر نقض پيمانى نيز نسبت به پيمان شكنان در كار بوده كاملاً جنبه ى فرعى داشته است. هدف اصلى اين بودكه بت پرستى يك امر غير قانونى و يك گناه نابخشودنى اعلام شود. 

اگر بخواهيم در اين حادثه ى تاريخى بى طرفانه داورى كنيم، بايد بگوييم كه پيامبر اسلام "ص" به امر الهى قصد داشت در دوران حيات خود دست حضرت على "ع" را در مسائل سياسى و امور مربوط به حكومت اسلامى باز بگذارد تا مسلمانان آگاه شوند و عادت كنند كه پس از غروب خورشيد رسالت، در امور سياسى و حكومتى بايد به حضرت على "ع" مراجعه كنند و پس از پيامبر اسلام "ص" براى اين امور فردى شايسته تر از حضرت على "ع" نيست. زيرا آشكارا ديدند كه يگانه كسى كه از طرف خدا براى رفع امان از مشركان مكه، كه از شؤون حكومت است، منصوب شد همان حضرت على "ع" بود.