واژه شيعه درکتابهاى لغت به معنى پيرو، هوادار،حزب و دسته آمده است. اين کلمه به همراه مشتقاتش هشت بار در قرآن در معانى لغويش به کار رفته و خداى متعال حضرت ابراهيم خليل را از پيروان حضرت نوح معرفى کرده و مى فرمايد: «وانّ منْ شيعته لابراهيم إذْ جاءَ ربّه بقلب سليم»[1].

شيعه در اصطلاح به پيروان حضرت امير(عليه السلام) و اهل بيت پيامبر اطلاق مى گردد. در نيمه نخست قرن اوّل هجري از پيروان و هواداران حضرت على(عليه السلام) باعنوان شيعه عليّ(عليه السلام) يادمى شد و اين لفظ درمقابل شيعه عثمان بودکه به طرفداران عثمان اطلاق مى گرديد.درأشعار و رجزهاى جنگ جمل و صفين اصطلاح «أنا على دين علىّ(عليه السلام)» و «أنا على دين عثمان»نيز به کار رفته است. کم کم درطول تاريخ لفظ شيعه با پيروان حضرت امير(عليه السلام)مترادف گرديدو واژه عثمانيّه برهواداران عثمان و امويان اطلاق گرديد.[2]
منابع:
1. سوره صافات، آيه 83 - 84.
2. درسنامه تاريخ و عقائد اسماعيليه، مهدي فرمانيان، ص 19