مستهزئين چه كساني بودند وچه كار ميكردند؟
در تواريخ اسلامى به نام كسانى برمىخوريم كه بيش از ديگران در مخالفت با دعوت پيغمبر و آزار رساندن به آن حضرت اصرار ورزيدهاند. اين گروه اغلب از سران قوم و عناصر متنفذ مكه بودند.
تاريخ اسلام اينان را «مستهزئين» ناميده است. چون اين عده همين كه پيغمبر را مىديدند زبان به استهزاء و تمسخر آن حضرت مىگشودند و سخنان ناهنجار به زبان مىراندند. اين كار هم در زمانى بيشتر اوج مىگرفت كه آنها ازتمامى اقدامات خود براى منصرف ساختن پيغمبر از تعرض به بتها و خدايان خود مايوس شدند.
اسامى «مستهزئان» بدين گونه است: ابولهب عموى پيغمبر، ابوجهل ابن هشام، عاص بن وائل (پدر عمرو عاص معروف)، حارث بن قيس بن عدى سهمى، اسود بن مطلب بن اسد، وليد بن مغيره مخزومى، اسود بن عبد يغوث زهرى، حكم بن ابى العاص، عقبة بن ابى معيط، عدى بن حمراء ثقفى، عمرو بن طلاطله خزاعى ( تاريخ يعقوبى - جلد 2 ص 14) و نيز امية بن خلف، برادر او ابن بن خلف، ابوقيس بن فاكة بن مغيره، نضر بن حارث، نبيه و منبه پسران حجاج سهمى، طهير بن ابى اميه برادر «ام سلمه» همسر بعدى پيغمبر ، ركانة بن عبد يزيد بن هاشم بن مطلب.
اين عده بيشترين عداوت را نسبت به پيغمبر نشان مىدادند.
منبع:
تاريخ اسلام ازآغاز تا هجرت،ص254/ علي دواني