مـامـون كـه در سـال 218 براى آرام كردن شورش منطقه آسياى صغير و جنگ با روميان بدانجا رفـتـه بـود هـنـگام بازگشت در محل زيبايى به نام (بدندون ) از نواحى طوس ، مدتى اقامت كـرد و در هـمانجا مرگش فرا رسيد. او قبل از مرگ گفت : اى كسى كه مرگ ندارد رحم كن به آن كـه مـى ميرد. و در وصيت نامه اش نوشت :مرا ببينيد ، من كه در عزّت خلافت آن چنان شريف و منيع مـى زيـستم و آن همه شوكت و حشمت داشتم ، به چه روزى افتاده ام و آنها (شوكت حشمت من ) در اين روز چـه سـودى بـه مـن رسـانـيـده انـد؟ و جز مسؤ وليت شديد و رنج حساب چه حاصلى از عزت خلافت و شوكت سلطنت مى برم ؟ اى كاش عبدالله پسر هارون ، اصلا انسان نمى بود، بلكه اى كـاش بـه وجـود نـمـى آمـد، اى كـسـانـى كـه بـر بـسـتـر مـن حـاضـريـد از سـرنـوشـت من عبرت گيريد!.
مـاءمـون در حـالى كـه 48 سـال از عـمـرش مـى گـذشـت ، پـس از 21 سال خلافت از دنيا رفت و درطوس دفن شد..

منبع:

تاريخ زندگانى ائمه(امام محمد تقى عـليـه السـلام)/رمضانعلى رفيعى