فارابي دربارهٴ حضرت لوط و نام وي مي‏ گويد:
گفته شده اسم «لوط» عربي است، اصل آن از لَوْط به معناي لزوق و چسبندگي است؛ آن حضرت به اين مناسبت به لوط ناميده شد كه دوستي وي به قلب حضرت ابراهيم(عليه السلام) چسبيد. همان طور كه در حديث آمد : «الوَلَد اَلْوَطُ بالقلب».  او (لوط) پسر هاران فرزند تارخ پسر برادر ابراهيم(عليه السلام) بود، خداوند او را به پنج شهر فرستاد كه آن شهرهاي پنج گانه را «مدائن مُؤتَفِكات»[شهر هاي زير و رو شده] ناميد، و در ناحيه اردن واقع بودند، و هيچ كدام از قوم وي به او ايمان نياوردند و از اعمال زشت خود اعراض نكردند.[1]

حضرت لوط  (ع) از حيث رسالت، مروج شريعت حضرت ابراهيم (ع) بود. بنابر روايات ايشان حدود سى سال در ميان اين قوم پست و فرومايه به تبليغ پرداخت و در مقابل تمام ناملايمات و ايذائات ايشان استقامت ورزيد، اما هيچ كس جز خانواده ‏اش به او ايمان نياورد (به استثناى همسرش).[2]

پي نوشت:

[1] كتاب الملة، ص 100.

[2] نورالثقلين، ج3، ص 382. تفسير نمونه، ج 11، ص 119.