خداوند بزرگ به من دستور داده است كه تمام درهايي را كه به مسجد باز مي‏ شود ببندم،جز درخانه ‏ي علي را؛ و من هرگز از پيش خود به بسته شدن دري و يا بازماندن آن دستور نمي دهم؛ من در اين مسايل پيرو فرمان خدا هستم .

آن روز تمام ياران رسول خدا اين موضوع را فضيلت بزرگي براي حضرت علي (ع) تلقي كردند تا آنجا كه يكي از اصحاب بعدها مي ‏گفت: اي كاش سه فضيلتي كه نصيب علي شد نصيب من شده بود، و آن سه فضيلت عبارتند از:

1- پيامبر دختر خود را در عقد علي درآورد.

2- تمام درهايي را كه به مسجد باز مي‏ شد بست، جز در خانه‏ ي علي را.

3- در جنگ خبير پيامبر پرچم را به دست علي داد.

تفاوتي كه ميان حضرت علي (ع) و ديگران وجود داشت اين بود كه ارتباط او با مسجد هيچ وقت قطع نشده بود، اوخانه زاد خدا بود و در كعبه ديده به جهان گشوده بود، بنابراين مسجد از روز نخست خانه‏ ي او بود و اين موقعيت، ديگر هرگز براي هيچ كس دست نداد. گذشته از اين، حضرت علي (ع) به طور قطع و در هر حال رعايت شئون مسجد را مي كرد ولي ديگران كمتر مي‏ توانستند شئون مسجد را آن طور كه بايد رعايت كنند.