سمرة بن جندب، عنصر جنايتکار عصر اموي، با گرفتن چهارصد هزار درهم حاضر شد که نزول اين آيه را درباره‏ي حضرت علي (ع) انکار کند و دريک مجمع عمومي بگويد که آيه درباره‏ي عبدالرحمان بن ملجم نازل شده است! وي نه تنها نزول اين آيه را درباره‏ي علي (ع) انکار کرد بلکه افزود که آيه‏ي ديگري (که درباره‏ي منافقان است) درباره‏ي علي (ع) نازل شده است. آيه‏ي مزبور اين است:«و من الناس من يعجبک قوله في الحياة الدنيا و يشهد الله علي ما في قلبه و هو الدالخصام». (بقره: 204)«گفتار برخي از مردم تو را به تعجب وا مي‏دارد و خدا را بر آنچه که در دل دارد گواه مي‏گيرد. (تو فريب ظاهر گفتار اورا مخور، زيرا) وي از سخت‏ترين دشمنان است».

چنين تحريفي از حقيقت از چنان جنايتکاري بعيد نيست. وي در دوران استانداري «زياد» در عراق، فرماندار بصره بود و به سبب عنادي که با خاندان پيامبر (ص) داشت هشت هزار نفر را به جرم ولايت و دوستي با حضرت علي (ع) کشت. وقتي «زياد» از وي بازجويي کرد که چرا و به چه جرأتي اين همه افراد را کشته است و هيچ تصور نکرد که درميان آنان بي گناهي وجود داشته باشد، وي در پاسخ با کمال وقاحت گفت: «لو قتلت مثلهم ما خشيت» يعني: من ازکشتن دو برابر آنان نيز باکي نداشتم.

ذکر کارهاي ننگين سمره در اين صفحات نمي گنجد. او همان کسي است که دستور پيغمبر (ص) را، که هر وقت براي سرکشي به نخل خود وارد منزل مردم مي‏شود، بايد اجازه بگيرد، رد کرد و حتي حاضر نشد نخل خود را به چند برابرقيمت آن به پيامبر بفروشد و اصرار مي‏ورزيد که براي سرکشي به نخل خود هرگز اجازه نخواهد گرفت.