روزي امام از كنار خانه اش مي گذشت، صداى آواز از آن خانه به گوش امام رسيد، امام به كنيز او فرمود: «اى كنيز! صاحب اين خانه آزاد است يا بنده؟ او عرض كرد: بلكه آزاد است. حضرت فرمود: راست گفتى، اگر او عبد بود از مولاى خود مى ترسيد». وقتي كنيز سخن امام را به بشر گفت، پابرهنه از منزل بيرون آمد و از امام عذرخواهى كرده و گريست و از كردار خود حيا كرده و به دست حضرت توبه نمود.
پاسخ تفصيلي: خطيب بغدادى نقل مى كند: «به واسطه امام كاظم(عليه السلام) بُشر حافى توبه نمود; زيرا امام از كنار خانه اش در بغداد عبور مى كرد، صداى آلات لهو و رقص از آن خانه به گوش مى رسيد. كنيزى كه به دستش خاك روبه منزل بود خارج شد و آن ها را كنار درب خانه ريخت. حضرت به او فرمود: «اى كنيز! صاحب اين خانه آزاد است يا بنده؟ او عرض كرد: بلكه آزاد است. حضرت فرمود: راست گفتى، اگر او عبد بود از مولاى خود مى ترسيد. كنيز كمى دير به داخل خانه بازگشت، بشر از او سوال كرد كه چه چيز باعث شد كه دير برگشتى؟ او گفت: مردى به من چنين و چنان گفت. بشر پابرهنه از منزل بيرون آمد تا اين كه مولاى ما امام كاظم(عليه السلام) را ملاقات نمود و از اين بابت عذرخواهى كرده و گريست و از كردار خود حيا كرده و به دست حضرت توبه نمود»(1).(2)

پي نوشت:
(1). تاريخ بغداد، ج 7، ص 67.
(2). گردآوري از كتاب: اهل بيت از ديدگاه اهل سنت، على اصغر رضوانى، مسجد مقدس جمكران، قم ، 1385 ه.ش، ص 122.