هنگامي که اسلام اندک اندک پيرواني يافت و مسلمانان از مکه به يثرب رفتند و از رنج دشمنان آسوده شدند، و قبيله‏ها يکي پس از ديگري مسلماني گرفتند، پيغمبر اسلام (ص) اين دو رويه‏ي روح بيابان نشيني را در راه پيشرفت اسلام مهار کرد. از رويه‏ي صفا و صميميت و فداکاري ، برادري اسلامي را بين آنان پديد آورد، چنانکه اين مردم تا آنجا با يکديگر يکدل شدند که مفسران ذيل آيه‏ي نهم سوره‏ي حشر نوشته‏اند: روز تقسيم غنيمت بني‏نضير، پيغمبر به انصار گفت اگر مايليد مهاجران را در اين غنيمت شريک کنيد و اگر نه همه‏ي آن از آن شما باشد. انصار گفتند ما نه تنها غنيمت را يکجا به آنان مي‏دهيم، بلکه خانه‏ها و مالهاي خود را نيز با آنان قسمت مي‏کنيم.در وجه نزول اين آيه داستانهاي ديگر نيز گفته‏اند، که همه‏ي آنها يک حقيقت را مي‏رساند، و آن مساوات مسلمانان با يکديگر،بلکه مقدم داشتن هر يک از آنان ديگري را بر خويشتن است. اين برادري سالها پس از پيغمبر نيز در ميان مسلمانان باقي بود. چنانکه وقتي عمر ديوان شام را ترتيب داد به بلال که براي جهاد به شام رفته بود گفت: « بلال ديوان (سهم) خود را به که مي‏دهي گفت به ابورويحه که پيغمبر او را با من برادر کرد.