حسين بن على عليه السلام پس از بر خوردهائى كه با وليد و مروان ابن حكيم داشت، به سمت روضه رسول خدا آمد و شب را در آنجا به سر برد، در آن شب ضمن مناجاتهائى كه با خدا دارد از ذات ذوالجلال در باره ى وظيفه خود نسبت به اين خطر عظيمى كه هستى اسلام و قرآن را تهديد مى كند يعنى حكومت فرزند معاويه راهنمائى خواسته و عرضه داشت .
اللهم هذا قبر نبيك محمد (ص ) و انا ابن نبيك و قد حضرنى من الامر ماقد علمت اللهم انى احب الامر بالمعروف و انكر المنكر و انا اسئلك ياذالجلال و الاكرام بحق القبر و من فيه الا اخترت لى ماهو لك رضى و لرسولك رضى (146)
يعنى پروردگار اين قبر پيغمبر تو است و من فرزند دختر پيامبر تو هستم و براى من اين حادثه پيش آمد كه تو خود ميدانى ، پروردگارا تو مى دانى من امر به معروف را دوست دارم و از منكر بيزارى مى جويم و من از تو مسئلت دارد و تو را به حق اين قبر و كسى كه در آن جاى گرفته است سوگند مى دهم كه راهى به من بنمائى كه در آن رضاى تو و رضاى پيغمبر تو است
در اين جا زاده ى اميرالمؤ منين با آنكه از خداى راهنمائى مى خواهد، اما ميل باطنى و خواست قلبى خود را صريحا ضمن جمله اى كوتاه روشن مى سازد انى احب لامر بالمعروف و انكر المنكر
يعنى پروردگارا من امر به معروف را دوست دارم و از منكر بيزارى مى جويم ، كدام منكر در جهان اسلام خطر ناكتر و پليدتر از اينكه فرد ناپاك و كثيفى مانند يزيد در راءس حكومت اسلامى قرار بگيرد؟
حسينى كه در برابر يك منكر و گناه عادى مانند كم فروشى ، غيبت ، دروغ مى گويد من آرام نمى گيرم و آشكارا آن را انكار مى كنم چگونه ممكن است در برابر منكرى كه سرچشمه ى تمام منكرات است كه هستى اسلام و قرآن را بدون ترديد به سقوط هميشگى و حتمى تهديدى مى كند آرام بنشيند و علنا آن را انكار نمايد؟!
آرى خواست قلبى حسين در برابر اين پيش آمد عظيم اين است و خدا هم جز اين نمى خواهد، حسين حجت و خليفه خدا است و خواست او با خواست خداوند مغايرت نخواهد داشت و از اينجا است كه مى بينيم خداوند هم او را راهنمائى كرده و به وسيله ى پيغمبر خود راهى كه نجات اسلام و امت اسلامى در آن است ، در برابر وى قرار مى دهد حسين عليه السلام آن مناجات را با خدا انجام داد و پس از چند لحظه پيغمبر خدا را در خواب مى بيند كه وى را سخت در آغوش كشيد و به او گفت :
حبيبى يا حسين كانى اءراك عن قريب مرملا بدمائك مذبوحا بارض ‍ كرب و كربلاء من عصابة منامتى و انت مع ذلك عطشان لاتسقى و ظماءن لاتروى و هم مع ذلك يرجون شفاعتى لاانا لهم الله شفاعتى يوم القيمة حبيبى يا حسين ان اءباك و امك و اخاك قدموا على و هم مشتاقون اليك و ان لك فى الجنات لدرجات لا تنالها الا بالشهادة (147)
يعنى اى حسين عزيز گويا تو را مى بينم كه بزودى در ميان خون خود غوطه ور مى شوى و جماعتى از امت مت ترا در سرزمينى به نام كرب و بلا مى كشند در حالى كه تشنه اى و به تو آب نمى دهند و با اين حال آن جماعت انتظار شفاعت مرا در قيامت دارند - خداوند آنها را از شفاعت من بى بهره سازد.
اين حسين عزيز پدر و مادر و برادرت نزد من آمدند و شوق ديدار تو را دارند، و براى تو در بهشت درجاتى است كه به آنان نائل نمى گردى مگر با شهادت
در اينجا حسين عليه السلام از خواب بيدار گرديد در حالى كه وظيفه الهى و مقدس وى در برابر حكومت زاده ى معاويه به خوابى روشن شده و ما آل كار آن آن حضرت تعيين گرديده است ، اين وظيفه چيزى جز همان خواست فرزند على نيست ، همان خواستى كه ضمن مناجات با خدا آن را بيان كرده بود انكر المنكر اين راهى كه اكنون پيغمبر خدا در برابر حسين قرار داد همان تصميمى است كه آن بزرگوار خود صريحا در برابر فرماندار مدينه اعلام كرده و با يك جهان قاطعيت فرموده بود: كسى مانند من با فردى مانند يزيد بيعت نخواهد كرد و طبيعى است كه حسن عليه السلام به خوبى توجه دارد كه سرپيچى و مخالفت در برابر حكومت فرد خونخوار و ناپاكى مانند يزيد شهادت و كشته شدن وى را به طور حتم در بر خواهد داشت با اين ترتيب تصميم حسين عليه السلام در خروج از مدينه قطعى است .
فرزند زهرا آماده حركت است و با علم به ما آل كار براى كوچ نمودن آماده گرديده است در اين جا بر جسته اى كه باز اراده ى خلل ناپذير فرزند على عليه السلام را در مخالفت با يزيد و تسليم نشدن در برابر حكومت وى آشكارا روشن مى سازد سخنان قاطعى كه آن حضرت در آستانه حركت از مدينه به محمد حنفيه برادر بزرگوار خود فرموده اند هنگامى كه محمد حنفيه از تصميم برادر براى حركت مطلع گرديد بر وى وارد شد و به آن حضرت گفت برادرم تو محبوبترين افراد بشر نزد من هستى و من نصيحت و خير خواهى خود را از هيچ فردى دريغ نمى دارم چه رسد به حضركه سزاوارترين كسان هستى در خير خواهى هاى من برادرم ، من اينگونه مى انديشم كه شما از بيعت با يزيد دورى بجوئيد اما در هيچ شهرى هم داخل نگرديد...
زيرا ممكن است مردم آن در باره ى تو اختلاف كنند جمعى از تو حمايت كنند و جمعى عليه تو برخيزند و بين آنها كار به جنگ برسد و در اين ميان حضرت شما و خاندانتان مورد حمله و آسيب قرار گيريد.
حسين عليه السلام فرمود پس به كدام سوى بروم ، محمد حنفيه گفت در آنجا هستند و آنها مردمى پرعاطفه و رحيم رلند و اگر در آنجا هم براى حضرتت پناهگاهى نبود در يك محل سكونت مكن يا در ميان كوهها باش و يا از شهرى به شهرى برو تا هنگاميكه خداوند گشايشى پيش آورد. حسين بن على در پاسخ وى فرمود:
يا اءخى و الله لو لم يكن فى الدنيا ملجاء و لاماءوى لما با يعت يزيد من معاوية (148)
يعنى برادرم به خدا قسم اگر در سراسر دنيا هيچ پناهگاه و ماءمنى براى من يافت نشود باز هم با فرزند معاويه بيعت نخواهم كرد و در برابرى وى تسليم نخواهيم شد
در اين گفتار حسين بن على عليهماالسلام بار ديگر تصميم قاطع خود را در باره ى تسليم نشدن در برابر حكومت يزيد سريحا اعلام مى كند. محمد حنفيه تصور مى كرد كه آن حضرت به دنبال پناهگاهى مى گردد تا بتواند جان خود را از گزند آن حكومت خونخوار حفظ كند، غافل از آنكه حسين عليه السلام تا پايان كار تصميم خود را گرفته و به خوبى مى داند كه به كجا خواهد رفت و چه حوادثى در انتظار اوست ، اينكه حسين عليه السلام واقعا اراده ى عراق دارد و با اين حال به سوى مكه حركت مى كند نه از آن نظر است كه آن حضرت مى خواهد از مكه به عنوان يك پناهگاه استفاده كند و در آنجا جان خود را از تعرض آن خونخواران و سفاكان مصون بدارد.
حسين عليه السلام مى داند كشته مى شود و از مقتل خود هم به خوبى آگاه است اما با اين حال اينكه به مكه مى رود به منظور يك بهره بردارى عظيم از امكانات و شرائطى است كه تنها در مكه وجود دارد، آن حضرت به مكه مى رود با آنكه خود مى داند مكه جايگاه او و هدف و مسكن وى نخواهد بود، حسين عليه السلام هر عملى كه انجام مى دهد كاملا حساب شده است و براى رسيدن به آن هدف مقدس و خدائى است كه در نظر دارد، آمدن آن حضرت به مكه هم در تعقيب همان سياست كلى نهضت است و ما به خواست خداوند بزودى مقصد اصلى آن بزرگوار را در پيش گرفتن راه مكه روشن خواهيم ساخت  

منبع:درسى كه حسين عليه السلام به انسانها آموخت
مولف : شهيد سيد عبد الكريم هاشمى نژاد