ابوذر غفاري، صحابي بزرگوار پيامبر، در اعتراض به زراندوزي هاي معاويه و عثمان و عمال حكومت و حيف و ميل اموال عمومي، صبح و شام اين آيه را با صداي بلند در برابر معاويه مي خواند  و مي گفت: اين آيه مخصوص مانعان زكات نيست و هر نوع زراندوزي را شامل مي شود.

در تفسير شريف الميزان آمده است كه از برخوردهاي ابوذر با معاويه و كعب الاحبار بر مي آيد كه ثروت اندوزي در جامعه فقير حرام است، گر چه از راه حلال باشد و زكاتش پرداخت شده باشد. 

البته برخي آن را به اجتهاد شخصي ابوذر نسبت مي دادند ولي خودش مي گفت: «ما قلت لهم الا ما سمعت من نبيّهم» آنچه گفته ام از پيامبر شنيده ام. از طرفي صراحت و صداقت ابوذر هم مورد تاييد پيامبر(ص) است.

از فرازهاي برجسته زندگي ابوذر، همين امر به معروف و نهي از منكر او نسبت به حكّام، در زمينه ريخت و پاش هاي اقتصادي است و نزاعش با برخي اصحاب پيامبر(ص) بر سر مال و مقام نبود، بلكه اعتراض به يك منكر اجتماعي بود. 

سرانجام خليفه وقت، اين صحابي پارسا و انقلابي را به شام تبعيد كرد، از شام هم به بدترين وضعي به مدينه آوردند، سپس به «زبده» تبعيد شد و در تبعيدگاه، مظلومانه جان سپرد. 

سوره توبه/ آيه 34: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ كَثِيرًا مِنَ الْأَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ۗ وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ»؛ اي كساني كه ايمان آورده‌ايد! بسياري از دانشمندان (اهل كتاب) و راهبان، اموال مردم را بباطل مي‌خورند، و (آنان را) از راه خدا بازمي‌دارند! و كساني كه طلا و نقره را گنجينه (و ذخيره و پنهان) مي‌سازند، و در راه خدا انفاق نمي‌كنند، به مجازات دردناكي بشارت ده!

منبع:

كتاب پرتوي از نور، ص 105