هنگامي كه يزيد به پادشاهي نشست سه تن از فرزندان صحابه در مدينه بسر مي‏ بردند . اين سه تن در ديده ‏ي مردم بزرگ بودند و جامعه ‏ي اسلامي به آنان ارج مي ‏نهاد: حسين بن ‏علي ، عبدالله پسر زبير و عبدالله پسر عمر. 

مسلّم بود كه پسر زبير و پسر عمر آن شايستگي را كه حسين مي‏ داشت نداشتند. پدر حسين سابق در اسلام، داماد پيغمبر و شوهر دختر او، سالها در عراق خلافت كرده بود. رفتار حسين با مردمان در عهد معاويه، بزرگواري و بزرگ منشي وي، آزادگي و آزاد مردي او، عراقيان را شيفته ‏اش ساخته بود. اگر عراقيان او را به سوي خود مي‏ خواندند، و اگر او بپا مي ‏خاست، دمشق با فاجعه ‏اي بزرگ روبرو مي‏ شد.

يزيد و پيرامونيان او بخوبي مي ‏دانستند بايد به هر صورت كه ممكن است حسين را زير فرمان آورند و يا كار او را بسازند، تا بار ديگر عراقي(مردم عراق) سر جايش بنشيند، و جنگي نظير آنچه در صحراي صفين روي داد، تجديد نگردد.