در خلافت علي چند تن از فرمانداران او همين که دانستند خليفه با آنان مانند عثمان رفتار نخواهد کرد مالهاي مسلمانان را که در اختيار داشتند برداشتند و فرار کردند. وقتي مصقلة ابن هبيره را نزد ابن‏عباس آوردند تا وامي را که به خزانه‏ي مسلمانان دارد بگذارد گفت: اگر از پسر عفان پيش از اين مال مي‏خواستم هرگز دريغ نمي‏کرد . سپس از بصره گريخت و نزد معاويه رفت.اين مرد بظاهر مسلمان که خود بر قسمتي از سرزمين مسلمانان حکومت داشته است، به هنگام بازخواست درصدد اين نيست که رفتار خود را با کتاب خدا و سنت رسول منطبق سازد و يا اگر برخلاف سنت رفته است توبه کند، ابدا به خاطر او نمي‏رسد که اين مال از آن همه‏ي مسلمانان است نه مال شخصي . تنها در پاسخ مي‏گويد اگر از خليفه‏ي پيشين بيش از اين مي‏خواستم از من دريغ نمي‏کرد . اين است معني مردن سنت و زنده شدن بدعت.