امام حسين عليه‌السلام در مكه بود كه نامه‌هاي متعددي از كوفيان به ايشان نوشته و از ايشان خواسته شد براي به دست گرفتن قدرت به كوفه بيايند. آن حضرت نيز مسلم‌بن‌عقيل را فراخواند و او را همراه قَيْس‌بن‌مُسْهِر صَيداوي[1] و عُمارَة‌بن‌عُبَيْد سَلُولي و عبدالرحمن‌بن‌عبدالله‌بن‌كدِن اَرْحَبي، روانة كوفه كرد و او را به تقواي الهي، كتمان مأموريت خود، و مدارا فرمان داد و اضافه كرد: «چنانچه ديدي مردم متحد و همرأي هستند، اين مطلب را به‌سرعت به من برسان».[2] آن‌گاه در حق او اين‌گونه دعا فرمود: «اميدوارم من و تو در درجة شهيدان باشيم». سپس ادامه داد: «پس به ياري خداوند حركت كن تا به كوفه برسي». آن‌گاه حضرت، مسلم را در آغوش كشيد و با او خداحافظي كرد.[3] و بدين‌گونه مأموريت حساس مسلم آغاز شد.

پي نوشت: ---------------------
[1]. ر.ك: طبري، تاريخ الامم والملوك، ج5، ص354؛ شيخ مفيد، الارشاد، ج2، ص39.
[2]. طبري، تاريخ الامم والملوك، ج5، ص354؛ شيخ مفيد، الارشاد، ج2، ص38ـ39؛ بَلاذُري، انساب الاشراف، ج3، ص370.
[3]. ابن‌اعثم، كتاب‌ الفتوح، ج5، ص31؛ خوارزمي، مقتل ‌الحسين، ج1، ص196.