مورّخ معروف «مسعودى» مى نويسد: از «مطرف بن مغيره» فرزند «مغيرة بن شعبه» (يار مورد اعتماد معاويه) نقل شده است كه من با پدرم «مغيره» به شام آمديم و پدرم هر روز نزد معاويه مى رفت و با او سخن مى گفت و بر مى گشت و از عقل و هوش او تعريف مى كرد. شبى از نزد معاويه برگشت، ولى بسيار اندوهگين بود، به گونه اى كه از خوردن شام خوددارى كرد. من تصوّر كردم مشكلى درباره خانواده ما پيدا شده است. پرسيدم: چرا امشب اين همه ناراحتى؟ گفت: من امشب از نزد خبيث ترين مردم بر مى گردم. گفتم: چرا؟ گفت: براى اين كه با معاويه خلوت كرده بودم، به او گفتم: مقام تو بالا گرفته، اگر عدالت را پيشه سازى و دست به كار خير بزنى بسيار بجاست. مخصوصاً به خويشاوندانت از بنى هاشم نيكى كن و صله رحم بجا آور، آنان امروز خطرى براى تو ندارند.

ناگهان (او منقلب و عصبانى شد و) گفت: ... به خلافت رسيد و آنچه بايد انجام بدهد، انجام داد; امّا هنگامى كه از دنيا رفت، نام او هم فراموش شد; فقط گاهى مى گويند: ...! سپس ... به خلافت رسيد و ده سال زحمت كشيد! او نيز هنگامى كه از دنيا رفت، نامش هم از ميان رفت; فقط گاهى مى گويند: ...! بعد از آنها برادرمان ... به خلافت رسيد و كارهاى زيادى انجام داد! ولى هنگامى كه از دنيا رفت، نام او هم از ميان رفت; ولى اخوهاشم (اشاره به رسول اكرم(ص) است) هر روز پنج مرتبه، نام او را (بر مأذنه ها) فرياد مى زنند و مى گويند: «أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللهِ» با اين حال، چه عمل و نامى از ما باقى مى ماند، اى بى مادر! سپس گفت: «وَاللهِ إِلاَّ دَفْناً دَفْناً»; (به خدا سوگند! چاره اى نيست جز اين كه اين نام را براى هميشه دفن كنم!!).(2)

اين ماجرا به خوبى از برنامه هاى معاويه و كينه او از اسلام و رسول گرامى اسلام(صلى الله عليه وآله) حكايت دارد. از اين رو، وى هرگز از دشمنى با خاندان رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و ياران اهل بيت(عليهم السلام) دست نكشيد و جنايات بى شمارى را در حقّ آنان مرتكب شده كه نمونه هاى روشن آن رواج سبّ و لعن على و فرزندانش، به شهادت رساندن امام حسن(عليه السلام) و حجر بن عدى و ياران حجر و بسيارى ديگر است.

منبع:

(1).رجوع كنيد به: پيام امام اميرالمؤمنين(عليه السلام) (شرح نهج البلاغه)، ج 3، ص 250 - 253 و ج 4، ص 238-240.

(2). مروج الذهب، ج 3، ص 454 و شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 5، ص 129.

كتاب عاشورا ريشه ها، انگيزه ها، رويدادها، پيامدها، زير نظر آيت الله مكارم شيرازي، ص108.