از اصحاب امام حسين عليه السّلام در كربلا بود، ولى پس از شهادت ياران امام ، تصميم به فرار از معركه گرفت . خدمت امام آمد و گفت : اى پسر پيامبر! با هم قرار گذاشته بوديم كه تا وقتى مدافعى دارى من هم دفاع كنم . اينك كه مدافعان كشته شده اند، مرا اجازه بده كه بروم . امام آزادش گذاشت . او كه قبلا اسب خود را در يكى از خيمه ها بسته بود و خود، پياده مى جنگيد، پس از اذن امام ، سراغ اسب خويش رفت و سوار شده ، به طرف نيروهاى سپاه كوفه تاخت . برايش راه باز كردند. تعدادى از سربازان تعقيبش كردند. چون به روستايى نزديك ساحل فرات به نام (شفيّه) رسيد، ايستاد. تعقيب كنندگان او را شناختند و از تعقيبش منصرف شدند. ضحّاك بن عبيداللّه هم گفته و او را از اصحاب امام سجّاد دانسته اند.
منبع:

فرهنگ عاشورا/جواد محدثي/واژه:ضحاك بن عبدالله مشرفي