1. اسد بن مالك
اسد بن مالك، از عناصر خبيث و قاتلين در كربلا است.
نام او به گونه هاي مختلفي چون اسيد بن مالك، و اسيد بن مالك حضرمي، ذكر شده است. بعضي از مورخين چون «ابن شهرآشوب در مناقب» و سيدمحسن امين در «اعيان الشيعه» و قاضي نعمان او را شريك در قتل حضرت عبدالله فرزند مسلم بن عقيل (عليه السلام) با همدستي عمرو بن صبيح صيداوي مي دانند و در زيارت شهداء از ناحيه مقدسه امام زمان (عليه السلام) چنين آمده است:
«السلام علي القتيل بن القتيل «عبدالله بن مسلم بن عقيل» و لعن الله قاتله عامر بن صعصعه و قيل اسد بن مالك»[1] و امام زمان (عليه السلام) قاتل او را لعنت كرده است.

اسيد [اسد]، از جمله 10 نفري بود كه بعد از شهادت حسين بن علي (ع)، بر بدن مبارك او با اسب تاختند و استخوان ها و سينه آن حضرت را درهم شكستند و چون نزد ابن زياد ملعون رفتند، خواست اظهار خوش خدمتي كند و جايزه بگيرد، شعري به اين مضمون خواند:                      

     «نحن رضضنا الصدر بعد الظهر              بكل يعسوب شديد الأسرة
ما سينه حسين را درهم كوبيديم بعد از آن كه پشت او را لگدمال كرديم با اسبان قوي هيكل و تيزتاز!! (لعنة الله عليهم)».[2]
ابن زياد گفت: شما چه كساني هستيد؟ گفتند: اي امير ما كساني هستيم كه نيكو خدمت كرديم. ابن زياد وقعي بر ايشان نگذاشت و فرمان داد تا جايزه كمي به آنها دهند.
ابو عمر زاهد گويد: چون نسب اين ده نفر را بررسي كردند، ديدند كه همه حرامزاده و از اولاد زنا بودند.
سرانجام كار او:
زمانيكه مختار ثقفي به خونخواهي حسين بن علي عليه السلام در سال 66 هـ.ق، قيام كرد، دستور داد دست و پاي آنها را به ميخ هاي آهنين بر زمين بكوبند و حكم داد تا بر بدن ايشان اسب تاختند تا هلاك شده و در زير سم اسبان نابود گشتند.[3]

2. اسود بن خالد اودي[ازدي]

از جنايتكاران لشگر كوفه و عمربن سعد در كربلا است!
وي از قبيله «بني اود» بود .روز عاشورا سال 61 هـ.ق بعد از اين كه كوفيان، حسين بن علي عليه السلام را به شهادت رساندند. جهت غارت لباس هاي او، به جسد مقدسش رو آوردند، در آن موقع، «اسود بن خالد» ملعون نعلين آن حضرت را ربود.[4]

منابع:

[1]. اقبال الاعمال، ج 3، ص 343 و 76.
[2]. خوارزمي، مقتل،ج2ص39.
[3]. نفس المهموم،شيخ عباس قمي،ترجمه علي نظري منفرد،ص468؛ملهوف ص 182، بحارالانوار ج45 ص59.
[4]. الطبقات‏الكبرى؛محمد بن سعد كاتب واقدى (م 230)، ترجمه محمود مهدوى
دامغانى‏،ج‏5،ص: 108؛/نفس المهموم،شيخ عباس قمي،ترجمه علي نظري منفرد،ص453.