سوره «يس» مشتمل بر پايه‏ ها و اركان عقيدتى و نيز اصول برنامه‏ هاى پيامبران است؛ به ويژه آخرين آيه آن كه شامل معارف بلندى است‏ («فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‏ءٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ‏») [1] از اين رو آن را در روايات «قلب قرآن» ناميده ‏اند.
در اين سوره، انسان با صحنه‏ هاى مختلفى از آفرينش و قيامت، زندگى‏ و مرگ، انذار و بشارت روبه ‏رو مى ‏شود كه مجموعه‏ اى بيداركننده و نسخه ‏اى شفابخش را تشكيل مى ‏دهد. 
سوره «الرحمن» نيز به دليل زيبايى فوق‏ العاده آياتش، «عروس قرآن» ناميده شده است؛ بطوري كه تكرار آيه (« فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ‏») آن هم در مقطع هاى كوتاه، آهنگ جالب و زيبايى به سوره داده، و چون با محتواى زيبايش آميخته مى‏ شود و جاذبه خيره كننده ‏اى پيدا مى‏ كند، لذا جاى تعجب نيست كه در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام (ص) نقل شده است كه فرمود: «لكل شى‏ء عروس و عروس القران سورة الرحمن جل ذكره»: «براى هر چيزى عروسى است، و عروس قرآن سوره الرحمن است»[2].
قابل توجه اينكه واژه «عروس» گرچه در زبان فارسى به خصوص زن اطلاق مى‏ شود، ولى در فرهنگ عرب به مرد و زن هر دو، ما دام كه در مراسم عروسى هستند اطلاق مى‏ گردد[2]. و از آنجا كه مرد و زن در چنين مراسمى در بهترين و زيباترين حالات و كامل‏ترين احترامات قرار دارند اين واژه به موجودات بسيار زيبا و گرامى اطلاق مى ‏شود.

پي نوشت:

[1] سوره يس، آيه 83.

[2] در المنثور، ج6، ص140؛ به نقل از تفسير نمونه، ج23، ص92.

[3] لسان العرب، مجمع البحرين، صحاح اللغة؛ به نقل از همان.

صالح قنادي، قرآن شناسى، ص 174. تفسير نمونه، ج23، ص92.