بر اساس آن چه كه در منابع روايي شيعه از امام صادق عليه السّلام نقل گرديده اوّلين نماز جماعت توسط پيامبر خدا (صلّي الله عليه و آله) و اميرالمؤمنين عليه السّلام و جعفر طيار برگزار گرديد.
امام صادق (عليه السّلام) داستان برگزاري اوّلين نماز جماعت را اين چنين نقل فرموده اند:
اوّل نماز جماعتى كه رسول خدا خواند تنها اميرالمؤمنين با ايشان بود. ابوطالب به آن ها گذشت، درحاليكه جعفر همراهش بود به او گفت : پسر جانم به پهلوى عموزاده ‏ات وصل شو، چون رسول خدا احساس كرد كه او به نماز ايستاد پيش ايستاد. از آن رو ابوطالب شاد برگشت و مي گفت:
على و جعفرم پشت و پناهند، بگاه سختى و هنگام شدت‏
نسازم من پيمبر خوار و بيكس، نه فرزندم كه باشد مرد همت‏
شما دست از محمّد بر نداريد، ز باب و مام باشد بن عموتان‏ [1]
آن اوّلين جماعت بود كه در آن روز اقامه شد [2]. و پس از اين دو، زيد بن حارثه و خديجه كبري به آن ها ملحق شدند.[3]
امّا در توضيح اين كه اين نمازها قبل از معراج و واجب شدن نماز بوده، خاطر نشان مي كنيم كه هرچند نماز پس از معراج بر مسلمانان واجب گرديد امّا قبل از معراج اين عمل براي پيامبر اسلام واجب و بر ديگر مسلمانان نيز مستحب مؤكّد بود.[4] لذا هيچ جاي منافاتي ندارد كه شخصيت هاي بزرگواري هم چون علي عليه السّلام و جعفر طيار و حضرت خديجه عليها السّلام به اين مساله پايبند بوده و براي نماز خود به پيامبر اقتدا نمايند.

پي نوشت :
[1] - شعر عربي كه ابوطالب گفته اند و در متن روايت آمده اين ابيات مي باشد :
إِنَّ عَلِيّاً وَ جَعْفَراً ثِقَتِي عِنْدَ مُلِمِّ الزَّمَانِ وَ الْكَرْبِ‏
وَ اللَّهِ لَا أَخْذُلُ النَّبِيَّ وَ لَا يَخْذُلُهُ مِنْ بَنِيَّ ذُو حَسَبٍ‏
لَا تَخْذُلَا وَ انْصُرَا ابْنَ عَمِّكُمَا أَخِي لِأُمِّي مِنْ بَيْنِهِمْ وَ أَبِي‏
[2] - شيخ صدوق، أمالي الصدوق، ص 508، المجلس السادس و السبعون‏
[3] - نجفى خمينى محمّد جواد، تفسير آسان، تهران، انتشارات اسلاميه‏، 1398 ق‏، اول، ج‏9، ص 97
[4] - طباطبايى سيد محمّد حسين، تفسير الميزان، موسوى همدانى سيد محمّد باقر، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه ‏ى مدرسين حوزه علميّه قم‏، 1374 ش، پنجم، ج‏13، ص 35؛ نماز در قرآن و حديث، محمّدي ري شهري، آذرماه 1375؛ نجفى خمينى محمّد جواد، تفسير آسان، تهران، انتشارات اسلاميّه‏، 1398 ق‏، اوّل، ج‏1، ص 28
كتاب پرسش ها و پاسخ هاي نماز، سيد حسن موسوي (مركز تخصصي نماز)