چگونه مى توان مهربان بود؟
در يك مرحله مهربانى يك صفت ذاتى است كه به وراثت و وضعيت خانوادگى بستگى دارد; يعنى روحيه هاى مهربانى به دنيا مى آيند و مهربان با آدم ها زندگى مى كنند.
امّا در مرحله هاى ديگر، حاصل يك بينش است و سپس تربيت و تمرين برخورد.
آن بينش عبارت است از اين كه انسان آدم ها را خانواده خداوند ببيند كه اگر آن ها را دوست نداشت نمى آفريد. و بر اين اساس، آدمى نمى تواند با آنان مهربان نباشد; چون خشنودى خداوند از رهگذر رحمت و ارتباط با مردم كسب مى شود. در اين جاست كه خوددارى ها و برخوردهاى دوستانه و ملايم، وظيفه مى شود و تمرين مى طلبد.
بر اين اساس، مى بينيم خداوند به پيامبر((صلى الله عليه وآله)) مى فرمايد: «فبما رحمة من الله لنت لهم; تو با لطفى از خداوند با مردم نرم خو شدى» «و لو كنت فظاً غليظ القلب لانقضوا من حولك; و اگر خشن و سخت دل بودى، از دور تو پراكنده مى شدند» مى بينيم در اين ديدگاه برتر كه انسان وظيفه سازندگى دارد، مهربانى تكليف اوست و از يك احساس ذاتى و غريزى بالاتر مى رود تا جاى كه اخلاق متعالى و بى نظير را در پيامبر اكرم((صلى الله عليه وآله)) و ائمه((عليهم السلام)) و اولياء دين مى بينيم. مطالعه اين حالات، نيايش و درك ضرورت، انسان را از اين حالت بهره مند مى كند.