اين گرايش عللي دارد:

1. غفلت والدين: از مهم ترين علل گرايش نوجوان به دوستان نامناسب و ناشايست، به طور معمول، غفلت والدين در روابط فرزند با ديگران در دوران كودكي و ابتداي نوجواني است. اگر به روابط فرزندمان با همسالان و دوستي هاي او به موقع توجه كنيم و ملاك هاي دوست خوب را به او بياموزيم.، و از همان كودكي در او پشتوانه ديني و فرهنگي و اعتماد به نفس ايجاد، و وي را درست 96 تربيت كنيم، در دوران نوجواني و بلوغ، كمتر با چنين مشكلي مواجه مي شويم. انتخاب گروه هاي همسالان از طرف نوجوان، به تجارب دوران كودكي او، ميزان خودباوري و گرايش هاي مذهبي اش بستگي دارد.

2. ارتباط هاي فاميلي نادرست: ارتباط هاي خويشاوندي نسنجيده با نزديكان نامطلوب، زمينه هاي گرايش او را به دوستان ناشايست فراهم مي آورد؛ پس بايد در اين گونه ارتباط ها سنجيده تر عمل كنيد.

3. محيط هاي نامناسب: مدرسه، محله، باشگاه ورزشي و مؤسسه هاي هنري ناسالم نيز عاملي مؤثر براي دوستي هاي نامناسب هستند. در گزينش اين گونه مؤسسه ها براي فرزند خود دقت كنيد.

4. عدم آگاهي: در موارد بسياري، فرزندان از فايده دوستان خوب و ضرر همسالان ناسالم آگاه نيستند؛ پس بكوشيد در موقعيت هاي خاص به آنان آگاهي دهيد. . به فرزند خود بياموزيد كه دوست خوب مي تواند بر شخصيت او اثر گذارد؛ به همين جهت، امام علي(ع) مي فرمايد: قارن اهل الخير تكن منهم 

با نيكان همنشين باش تا از آنان شوي. او را آگاه سازيد كه دوست بد باعث آلودگي وي خواهد شد و هر قدر نزديكي اش با همسال نامناسب بيشتر باشد، آلودگي اش نيز افزون تر خواهد بود.  ضرب المثلي انگليسي مي گويد: دوست بد مانند سگ آلوده به كثافت است كه هر قدر به تو نزديك تر باشد، بيشتر آلوده ات مي كند.