بعضي از زن و و مردها صرفا با چهره ي هم ازدواج مي كنند. بعضي ها با ظاهر و امكانات هم ازدواج مي كنند. مثلا طرف ورزشكار است و زن مي گويد كه اين مي تواند همسر خوبي براي من باشد. وقتي اين ورزشكار از تيم خودش بيرون آمد، ديگر مورد محبت خانم نيست زيرا معيار ازدواج آن خانم صرفا اين امور بوده است. هيچ وقت نيامده اند با كرامات انساني همسرشان ازدواج كنند. هيچ وقت با وجود همسرشان ازدواج نكرده اند. پس وقتي همسري دچار بيماري بشود ممكن است نسبت به او بي علاقه بشود. 

چيزي كه مهم است بحث عشق ورزي است. ما براي انواع كلاس ها وقت مي گذاريم و هزينه مي دهيم كه يك رشته اي را آموزش ببينيم. مشكل افراد جامعه ي ما اين است كه براي آشنايي باعشق ورزيدن هيچ وقت سرمايه گذاري نمي كنند. براي كلاس چگونه ازدواج كردن هيچ وقت سرمايه گذاري نمي كنند. براي چگونه همسر انتخاب كردن سرمايه گذاري نمي كنيم. ازدواج فقط اين نيست كه من خوب هستم، طرف مقابل هم خوب است و خانواده ها هم خوب هستند پس ما مي توانيم با هم ازدواج كنيم. چقدر از هم شناخت داريد؟ چقدر از توانمندي هاي هم شناخت داريد؟ طرف چقدر تابع خانواده اش است؟ چقدر مستقل مي تواند تصميم بگيرد؟ افراد بايد قبل از ازدواج روي اين ها كار بكنند. اين مسائل عمق ازدواج را بيشتر مي كند و ما بايد روي اين ها بيشتر كار كنيم. 

پاسخ از حجت الاسلام دهنوي با اندكي حذف و اضافه