پدر و مادر هم مثل هر انسان ديگري روزهاي خوشي و غم دارند . مشكلات جزء جدا نشدني زندگي هر انساني است.
اما در خانواده و در مقابل فرزندان اين پدر و مادر هستند كه بايد مراقب رفتارشان باشند و در صورت ناملايمات خارج از خانه و يا مشكلات داخلي بتوانند بر رفتارشان كنترل داشته باشند.
پدر و مادر در صورتي كه كنترل رفتارخود را از دست بدهند ، پيغام بدي را به فرزندان منتقل مي كنند.
يك كودك در سن 8 سالگي آنقدر بزرگ شده كه بفهمد رفتار بدش شما را ناراحت كرده، اما شما بايد براي كنترل خشم خود كاري بكنيد. نيازي نيست كه خشم خود را به طور كامل بيرون بريزيد و رفتار پرخاشگرانه داشته باشيد تا به وي بفهمانيد رفتارش بد بوده و موجب ناراحتي‌ تان شده است، زيرا فرزندان بويژه در سنين پايين تصور مي‌ كنند هر كاري والدينشان انجام مي‌ دهند درست است.
پس اگر مراقب رفتار خود نباشيد ، از رفتارهاي اشتباه شما نيز الگوبرداري مي‌ شود و تصحيح آن بسيار دشوار خواهد بود.
در مقابل مي‌ توانيد با صحبت كردن به او كمك كنيد. مثلا اگر برادرش را كتك زده است با صحبت كردن به او نشان دهيد كه كتك زدن برادر كوچكش كار بد و ناراحت‌ كننده‌اي بوده و مطمئن باشيد تاثير اين كار بمراتب بيشتر از اين است كه در مقابل اين رفتارش او را هم كتك بزنيد تا بفهمد كار بدي كرده است.
در بسياري موارد ما خشم خود را كنترل مي‌ كنيم تا از عواقب تشديد شدن و وخيم‌ شدن جريانات جلوگيري كنيم، همان‌طور كه روي زمين يك ملحفه پهن مي‌كنيم تا از ساييده شدن پوست لطيف كودك به زمين زبر و خشن جلوگيري كنيم. نگذاريد كسي به شما بگويد بچه‌اي كه كتك نخورد ادب نمي‌ شود ، زيرا وقتي شما با يك كودك يك تا 3 ساله چنين رفتار بدي مي‌ كنيد انگار خود را تا حد او پايين آورده‌ايد و خودتان نياز به راهنمايي داريد تا بهتر رفتار كنيد.
در مقابل بهتر است به دنبال راهي براي پرت كردن حواس او و جلب توجهش به كار ديگري شويد تا از فرياد كشيدن يا هر كار بد ديگري خودداري كند.
در مورد كودكان بزرگ‌تر مي‌توانيد از شوخي كردن استفاده كنيد. يعني كاري را كه انجام داده وقتي در تنهايي با او قدم مي‌زنيد به گونه‌اي برايش تعريف كنيد كه برايش خنده‌دار باشد و ديگر نخواهد آن را مرتكب شود.
در مورد سنين پيش‌دبستاني يا دبستاني ترك كردن صحنه رمز موفقيت است. به جاي اين‌كه با ناراحتي شروع به تميز كردن فرش يا جمع كردن غذاهاي ريخته كنيد، در حدود 5 دقيقه او را تنها بگذاريد.
حتي مي‌ توانيد بدون هيچ كلامي كمي از او فاصله بگيريد. از پنجره به بيرون خيره شويد يا لباس‌هايتان را از روي بند رخت جمع كنيد. مهم نيست دقيقا چه مي‌كنيد، بلكه مهم اين است كه به او زماني را مي‌دهيد تا خود را مورد بررسي قرار دهد و به دنبال راهي براي شروع دوباره گفتگو و ارتباط با شما باشد.
كودكان ما بسياري از رفتار ها را از ما مي آموزند ، پس بهتر است با حفظ آرامش در شرايط سخت به او كمك كنيم تا در ست رفتار كند.