نيمه شعبان، عيد انتظار، عيد نور، عيد نهضت و آماده شدن براي جهاد بيشتر، مقاومت هاي سخت تر مي باشد كه جشن گرفتن و چراغاني آن به معناي اعلان نشاط، آگاهي، روشني ضمير، توجه منتظران و نمايش شادمانيها و زوال تاريكيها در جامعه جهاني اسلام است.
كسي كه منتظر است، بايد به سوي آن رستاخيز عظيم و بي مانند قدم بردارد و خود را آماده كند بطوري كه از هر فرصتي بهره برداري نمايد، و دين خدا و احكام خدا و آنچه را كه به ولي عصر ارواحنا له الفداء انتساب دارد، از مال و جان و فرزند و مقام خود گرامي تر بدارد و براي حفظ و نگاهداري آن كوشاتر باشد؛ پس، جشن و چراغاني و تبليغات و سخنرانيها و مجالس و محافل نور، بايد اين انتظار حقيقي را در دلها روشن تر سازد و بر نشاط و تعهد و مقاومت جامعه بيفزايد.
بنابراين؛ كسي كه منتظر است بايد به معاني بزرگي كه از جشن و چراغاني نيمه شعبان در نظر است التفات داشته و هدف و مقصد را فراموش ننمايد، و جشن و چراغاني را وسيله سرگرمي قرار ندهد؛ و به جاي وظائف خطير و مسؤوليتهاي مهمي كه در برابر خدا و قرآن و شخص حضرت ولي عصر ارواح العالمين له الفداء و اسلام و تشيع دارد، به مراسم خشك و خالي جشن و چراغاني اكتفا نكند، و از حقيقت و درسي كه از اين مراسم بايد گرفت غافل نماند، تا خداي نخواسته فرصتي براي دشمنان يا نادانان بوجود نيايد كه اين مراسم و بلكه اصل انتظار را عوضي تفسير نمايند!
لذا بصورت خلاصه اينكه؛ اين جشنها و چراغاني ها بايد اعلان وفاداري به اسلام و تصميم محكم به مقاومت در برابر نقشه هاي ضد اسلام، و ابراز علاقه به قرآن، و مطالبه حقوق اسلامي، و هم صدايي و اتفاق و اتحاد باشد.
البته همه مسلمانان؛ از سني و شيعه، بر اين اتفاق دارند كه بر حسب حديث قطعي الصدور از حضرت رسول اعظم صلي الله عليه و آله و سلم: اگر از دنيا باقي نماند مگر يك روز، خداوند متعال آن روز را آن قدر طولاني مي فرمايد كه حضرت مهدي آل محمد صلوات الله عليهم اجمعين ظهور فرمايد و عالم را پر از قسط و عدل نمايد، چنان كه پر از ظلم و جور شده باشد (منتخب الاثر، فصل دوم، باب 25، ص308).
پس، شايسته است ميلاد آن عزيزي كه قهرمان اين ظهور و به امر خدا سازنده ي جهان نوين و عصر طلائي اسلام است را، همه به اين كيفيت جشن بگيرند و به هم تبريك بگويند و از خداوند، تعجيل ظهور آن حضرت را مسئلت نمايند.