مفهوم غيبت و غايب بودن امام زمان (عج) به اين معنا نيست كه وجود ناپيدا و رؤيايى دارد، بلكه آن حضرت مانند ساير انسان‏ ها از يك زندگى طبيعى، عينى و خارجى برخوردار است، به طورى كه آن حضرت در ميان مردم و در دل جامعه رفت و آمد دارد و گفتار مردم را مى‏ شنود و بر اجتماعات آنها وارد مى ‏شود و بر امورات آنها نظارت دارد. او مردم را مى ‏بيند، ولى مردم او را نمى ‏شناسند.
به عبارتى ديگر هرچند امام مهدى (عج) ظهور ندارند ولى حضور دارند، و اساسا غيبت به معناى عدم حضور نيست بلكه به معناى از نظرها مخفى بودن است؛ به عبارت دقيق ‏تر اين اجتماع است كه از امام خويش غايب است. چنانكه مولاى متّقيان امام على عليه السّلام در اين‏ باره مى‏ فرمايد:
 «هنگامى كه امام غايب از نسل من، از ديده ‏ها پنهان شود و مردم با غيبت او از حدود شرع بيرون روند، و توده مردم خيال كنند كه حجت خدا از بين رفته و امامت باطل شده است! سوگند به خداى على [عليه السّلام] در چنين روزى حجت خدا در ميان آنهاست، در كوچه و بازار آنها گام بر مى ‏دارد، و در خانه‏ هاى آنها وارد مى ‏شود، و در شرق و غرب جهان به سياحت مى ‏پردازد و گفتار مردم را مى ‏شنود، و بر اجتماعات آنها وارد مى ‏شود، و سلام مى ‏كند، او مردم را مى‏ بيند، ولى مردم تا روز معيّن و وقت معيّن او را نمى ‏بينند، تا جبرئيل ميان آسمان و زمين بانگ برآورده و ظهور را اعلام كند.[1]

پي نوشت:

[1] "حتي اذا غاب المتغيّب من ولدي عن عيون الناس، و باح النّاس بفقده و اجمعوا علي انّ حتّي الحجّه ذاهبه و الامامه باطله… فوربّ عليٍّ انّ حجتها عليها قائمه، ماشيه في طرقاتها، داخله في دورها و قصورها، جوّاله في شرق الأرض و غربها، تسمع الكلام و تسلّم علي الجماعه تري ولا تري الي الوقت والوعد و نداء المنادي من السّماء”. يوم الخلاص، ط4، ص139.

برداشت از كتاب دويست پرسش و پاسخ پيرامون امام زمان(عج)، ص 210.