همانگونه كه انسان در سفر،حكم نماز و روزه‏اش غير از انسان در وطن است، انسان دعا كننده با انسان غافل از خدا متفاوت هستند و سنّت خداوند لطف به اوّلى است، نه دوّمى.آرى، دعا و گفتگو با خداوند، ظرفيّت انسان را براى دريافت الطاف الهى بيشتر مي كند. همانگونه كه توسل و زيارت اولياى خدا، شرايط انسان را عوض مي كند. چنانكه اگر كودكى همراه پدر به مهمانى رود، دريافت محبّتش بيش از آن خواهد بود كه تنها برود. بنابراين دعا، زيارت و توسل، سبب تغيير شرايط است، نه برهم‏زدن سنّت‏هاى قطعى الهى.
منبع:

1-تفسير نور ج 1ص 292