گفته اند: توسل به ارواح مقدسه، نوعى پرستش آنهاست، از اين جهت با توحيد عبادى كه تنها پرستش خداست، منافات دارد.

پاسخ:نخست بايد «عبادت و پرستش » را توضيح داد، آن گاه به مسأله «توسل» و اين كه با توحيد در پرستش منافات دارد يا ندارد، پرداخت.
عبادت اين است كه انسان در برابر موجودى خضوع كند كه او را خالق جهان و رازق انسان و بخشنده و بخشاينده بداند، و لااقل تصور كند كه برخى از كارهاى خدا به او سپرده شده است، چنان كه مشركان، چنين تصوّرى مى كردند. اين نوع خضوع از آن خدا است و شايسته هيچ موجودى نيست و لذا مى گوييم:( إيّاك نعبد ) ، «فقط ترا مى پرستيم».ولى خضوع در برابر موجودى كه او را بنده شايسته خدا بداند،و هرگز تصور نكند كه او خداى جهان است و يا كسى است كه كارهاى جهان به او تفويض و واگذار شده، فقط تكريم و احترام است،مانند تكريم پدر و مادر و تكريم معلم و استاد و تكريم اميران و رهبران و... .
با توجه به اين تعريف، توسل، يعنى درخواست دعا از انسان والامقام، ارتباطى با پرستش او ندارد، به دليل اين كه در همين جهان، از همين انسان هاى والا درخواست دعا مى شود، حتى خدا امر كرده كه به سراغ آنها برويم و آنها در حق ما استغفار كنند. [192]
نقطه حساس تفسير عبادت است، بايد ديد نگرش متوسّل به پيامبران و امامان چگونه است؟ هرگاه آنان را بندگان صالح و والاى خدا بداند، هر نوع خضوع درباره آنان، تكريمى بيش نخواهد بود. و توسل به آنان جز اين نيست كه از آنان بخواهد كه در حق او دعا كنند زيرا دعاى آنان مستجاب مى گردد.

منبع:

[192] . سوره نساء، آيه 64.
 پايگاه اطلاع رساني آيت الله العظمي  سبحاني