چهره پاك اين پيامبر بزرگ كه مظهر صبر و شكيبايي است، تا آن پايه كه صبر ايوب در ميان همه ضرب المثل است، در قرآن مجيد سوره (ص) آمده است خداوند در آغاز و پايان داستان آن حضرت، بهترين تجليل را از او به عمل مي آورد.

ولي متاسفانه سرگذشت اين پيامبر بزرگ نيز از دستبرد جاهلان و يا دشمنان دانا مصون نمانده و خرافاتي بر آن بسته اند كه ساحت قدس او از آن پاك و منزه است، از جمله اينكه ايوب به هنگام بيماري بدنش كرم برداشت و آنقدر متعفن و بدبو شد كه اهل قريه او را از آبادي بيرون كردند!

بدون شك چنين روايتي مجعول است هر چند در لابلاي كتب حديث ذكر شده باشد، زيرا رسالت پيامبران ايجاب مي كند كه مردم در هر زمان بتوانند با ميل و رغبت با آنها تماس بگيرند و آنچه موجب تنفر و بيزاري مردم و فاصله گرفتن افراد از آنها مي شود، خواه بيماري هاي تنفر آميز باشد و يا عيوب جسماني و يا خشونت اخلاقي در ايشان نباشد، زيرا با فلسفه رسالت آنها تضاد دارد.

به عنوان نمونه قرآن در مورد پيامبر اسلام(ص) مي فرمايد: 

(«فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ ۖ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ...»)؛ به (بركت) رحمت الهي، در برابر آنان [= مردم‌] نرم (و مهربان) شدي! و اگر خشن و سنگدل بودي، از اطراف تو، پراكنده مي‌شدند.[1]

اين آيه دليل بر آن است كه پيامبر نبايد چنان باشد كه از اطرافش پراكنده شوند.

پي نوشت: ----------

[1] آل عمران/159.

 تفسير نمونه، ج19، ص303.

 180 پرسش و پاسخ، آيت الله مكارم شيرازي