در روايات مي ‏خوانيم: «اِتّقوا المُحقّرات من الذّنوب فانّها لاتغفر»[1]: از گناهان كوچك پرهيز كنيد كه بخشيده نمى ‏شود.

شايد به اين دليل كه در گناهان كوچك، انسان احساس شرمندگى نمى‏ كند و لذا به فكر توبه هم نمي ‏افتد، بلكه جسارت و جرأت او بر تكرار آن زياد و زمينه‏ اى براى بخشش فراهم نمي ‏شود. اگر كسى كه مقدار كمى بدهى دارد، به طلبكار بگويد: تو كه از من‏ طلبى ندارى، مقدارى كه مي ‏خواهى ارزشى ندارد، او طلب خود را نمي‏ بخشد، ولى اگر مبلغ بيشترى بدهكار باشد و نزد طلبكار آيد و عذرخواهى كند، طلبكار يا به او مهلت مي دهد و يا او را مي ‏بخشد. آرى، طلبكار، مقدار كم را با جسارت نمي ‏بخشد، ولى مقدار زياد را ممكن است با عذرخواهى ببخشد.

پي نوشت:

[1] وسائل، ج 15، ص‏310.

كتاب تمثيلات حجه الاسلام قرائتي