1- درباره فضايل امام حسن‏ عليه السلام روايات زيادى از اهل سنت و علماى شيعه نقل شده است. (1)
در ميان خصايص برجسته آن حضرت، صفت «كرم» و «كريم بودن» جايگاه خاص خود را دارد؛ به صورتى كه او به كريم اهل بيت ‏عليهم السلام لقب يافته است. (2)
گفتنى است اين همه بخشش و جود او، براى ثناگويى و مديحه‏ سرايى يا لذت بردن از جاه و مقام نبود؛ بلكه تنها براى رضاى خدا و طلب ثواب و پاداش الهى بود؛ از اين رو هيچ گاه به نيازمندى جواب «نه» نداد.
امام‏ (عليه السلام) در پاسخ كسى كه از او پرسيد: چرا هيچ نيازمندى را بدون پاسخ نمى ‏گذارى؛ فرمود: اراده خدا بر اين قرار گرفته كه نعمت‏هاى خويش را به من ارزانى دارد و من نيز عادت كرده‏ ام كه نعمت‏هاى الهى را به مردم ببخشم. پس مى‏ ترسم كه اگر عادت خويش را قطع و ترك كنم، خداوند نيز مرا از عادت خود منع فرمايد و از فيض نعمت‏هاى الهى محروم شوم. (3).

2- امام حسن عليه السلام، داراي قلبي پاك و رئوف نسبت به دردمندان و تيره بختان جامعه داشتند و با خرابه‌نشينان دردمند و اقشار مستضعف و كم‌ درآمد همراه و همنشين مي‌ شدند و دردِ دلِ آن‌ها را با جان و دل مي‌ شنيدند و به آن ترتيب اثر مي‌ دادند، و در اين حركت انسان‌ دوستانه جز خداوند را مدّنظر نداشتند نيز هيچ‌گاه هر ضعيف، ناتوان و درمانده، نااميد از درب خانة آن حضرت برنمي‌ گشت، حتّي خود ايشان به سراغ فقرا مي‌ رفتند و آن‌ ها را به منزل دعوت مي‌ كردند و به آن‌ ها غذا و لباس مي‌ دادند. (4)

3- بايد توجه داشت كه همه ائمه نور واحد هستند و همه داراي تمام فضايل و كرامات هستند. هر چند كه شرايط زمان و مكان در بروز و برجسته‌ تر شدن برخي از اوصاف آن‌ ها دخيل بوده است.
لذا با توجه به شرايط  و وضعيت موجود، كه كرامت‌ ها و بخشش‌ هاي كم‌ نظير و گاهي بي‌ نظير از آن امام بزرگوار ديده مي شد لقب « كريم » برازنده آن حضرت شد و مشهور گرديد.

پي نوشت ها:

(1) نگا: ترجمة الامام الحسن‏ عليه السلام از ابن عساگر در تاريخ دمشق و ترجمة الامام الحسن از ابن سعد در طبقات الكبرى

(2) نگا : اعلام الهداية، ج 4، ص 37

(3)  نگا : اعلام الهداية، ج 4، ص 37

(4) زماني، احمد، حقايق پنهان، نشر دفتر تبليغات اسلامي، قم، چاپ اوّل، سال 1375، ص 268