مرحوم علامه طباطبائي مفسر بزرگ قرآن در اين خصوص مي فرمايند: آن چه قرآن كريم در باب اطفال و ديوانگان و… فرموده جملاتي است كه نمي توان از آن حكم جزئيات را و اين كه آنها هم سعادت و شقاوت اخروي دارند يا خير استفاده نمود. زيرا جزئيات احوال مردم در آخرت امري نيست كه عقل بتواند از آن سر در آورد، مگر اين كه بگوئيم گناه و مغفرت منحصر در مخالفت تكليف نيست، بلكه بعضي از مراحل مغفرت متعلق به مرضهاي قلبي و احوال بدي مي شود كه عارض بر قلب شده و بين قلب و پروردگار حجاب مي شود و اين دسته از افراد درست است كه به خاطر ضعف عقل و يا نداشتن آن تكليف ندارند. ليكن چنان هم نيستند كه ارتكاب كار زشت در دلشان اثر نگذاشته و دلهايشان را آلوده و محجوب از حق نسازد بلكه در اين جهت با سايرين يكسانند و خلاصه در تنعم و نعيم قرب خدا و حضور در ساحت قدس الهي محتاج به ازاله آن مرضها و زدودن آن پرده ها هستند و هيچ چيزي  از عهده ازاله و رفع آن برنمي آيد مگر همان عفو پروردگار. بعيد نيست مراد از رواياتي هم كه مي گويد:(خداوند سبحان اطفال را محشور مي كند و آتش را هم مي آفريند، آنگاه به آنها دستور مي دهد تا در آتش داخل شوند پس هر كس وارد آتش شود داخل بهشت مي شود و هر كس سرپيچي كند داخل جهنم مي شود) همين معنا باشد، يعني مراد از آتش رفع آن پرده ها و معالجه آن مرضها باشد.

منبع:

پايگاه حوزه